Terminem cellulit określa się nierówności skóry w postaci dołeczków, powstałe wskutek nieprawidłowego rozmieszczenia tkanki tłuszczowej w skórze i zmian budowy tkanki łącznej. Termin ten powstał we Francji ponad 150 lat temu i zaczął pojawiać się w anglojęzycznych publikacjach w późnych latach 60-tych XX wieku. Najbardziej znanym określeniem tego stanu jest syndrom „skórki pomarańczowej”. Medycznymi odpowiednikami nazwy cellulit są: panikulopatia lub lipodystrofia. Cellulit występuje u kobiet wszystkich ras, jednakże częściej spotykany jest u kobiet rasy białej i żółtej. Cellulit u mężczyzn zdarza się rzadziej, dotykając zwłaszcza mężczyzn z niedoborem androgenów takim jak syndrom Klinefeltera, hypogonadyzm, w stanach pokastracyjnych i u pacjentów, którzy otrzymywali estrogeny w terapii nowotworowej raka prostaty. Co ciekawe, u owych mężczyzn stopień zaawansowania cellulitu pogarszał się wraz ze wzrostem niedoboru androgenów. „Skórka pomarańczowa” nie ma związku z nadwagą nawet bardzo szczupłe osoby mogą mieć cellulit.
Prawidłową polską nazwą jest lipodystrofia, czyli nieprawidłowe rozmieszczenie tkanki tłuszczowej połączone z występowaniem obrzękowa – włóknistych zmian tkanki podskórnej. Przez wiele lat cellulit był postrzegany jako defekt kosmetyczne – estetyczny. Badania ostatnich lat wykazały, że na obraz tak niewinnie wyglądającej „skórki pomarańczowej” składa się szereg poważnych zaburzeń. Zaburzenia te dotyczą równowagi hormonalnej, funkcjonowania krążenia żylno-limfatycznego oraz nieprawidłowości obejmujących tkankę tłuszczową i łączną.
Cellulit dotyczy przede wszystkim kobiet. Pierwsze zmiany mogą pojawić się już w okresie dojrzewania i dotyczą ok. 12 % dziewcząt. W okresie ciąży ilość kobiet z widocznym cellulitem zwiększa się dodatkowo o 20%. W okresie przed menopauzą ilość kobiet dotkniętych cellulitem zwiększa się o kolejne 25%. Podsumowując: cellulit dotyczy ok. 60 – 70 % kobiet /niektórzy badacze oceniają tę ilość na 85 – 90 %/. Objawy cellulitu to nierówna, pofałdowana skóra w obrębie bioder, ud, kolan, pośladków, brzucha lub ramion z widocznymi guzkami i zgrubieniami. Zgrubienia są niekiedy na tyle duże, że w miejscu występowania powodują ból.
Bez wątpienia największe znaczenie w procesie tworzenia się zmian o charakterze lipodystrof ii mają hormony – estrogeny. Ich nadmiar jest odpowiedzialny za uruchomienie całej patologii. Powodują one rozszerzenie naczyń krwionośnych przez zmniejszenie napięcia żył.
Efektem tego jest zwiększona przepuszczalność naczyń i powstanie miejscowego obrzęku. Obrzęk powoduje ucisk na otaczające komórki, szczególnie tłuszczowe, które są w tym momencie gorzej odżywione i zaczynają nieprawidłowo funkcjonować. Efektem tych zaburzeń w obrębie komórek tłuszczowych jest ich powiększenie i gromadzenie substancji tłuszczowych. Kolejną zmianą są miejscowe stany zapalne, które kończą się licznymi zwłóknieniem! tkanki łącznej. Inną charakterystyczną cechą związaną z hormonami jest niezależna od ilości przyjętego pokarmu produkcja tkanki tłuszczowej. Produkcja ta podlega lokalnym – miejscowym mechanizmom hormonalnym. Innymi przyczynami powstawania cellulitu są predyspozycje genetyczne, złe nawyki żywieniowe, zbyt ciasny ubiór, siedzący tryb życia, otyłość, wiek, osłabienie tkanki łącznej, antykoncepcja hormonalna oraz hormonalna terapia zastępcza.
W rozwoju cellulitu można wyróżnić kilka faz:
W specjalistycznych gabinetach i ośrodkach medycyny estetycznej wykonać można termografię, która uwidacznia zaburzenia ukrwienia w różnych obszarach skóry:
Użytkowników online:
10
Wyświetleń: 36922
Artykułów w bazie: 3,677
Portal jest własnością BELARTE, z zastrzeżeniem klauzuli wyłączenia odpowiedzialności. Wykorzystywanie materiałów do prac, artykułów (w tym kanał RSS) tylko przy spełnieniu warunków. WARUNKI REKLAMY. © 1982-2009 BELARTE | Warunki korzystania | sitemap
Artykuł pochodzi z portalu www.kosmetyczki.org
Kursy kosmetyczne tylko w ASP, www.asp.edu.pl, (012) 266-43-81
Kosmetyki do makijażu BelArte, www.belarte.com.pl, (012) 654-26-66
Terminem cellulit określa się nierówności skóry w postaci dołeczków, powstałe wskutek nieprawidłowego rozmieszczenia tkanki tłuszczowej w skórze i zmian budowy tkanki łącznej. Termin ten powstał we Francji ponad 150 lat temu i zaczął pojawiać się w anglojęzycznych publikacjach w późnych latach 60-tych XX wieku. Najbardziej znanym określeniem tego stanu jest syndrom „skórki pomarańczowej”. Medycznymi odpowiednikami nazwy cellulit są: panikulopatia lub lipodystrofia. Cellulit występuje u kobiet wszystkich ras, jednakże częściej spotykany jest u kobiet rasy białej i żółtej. Cellulit u mężczyzn zdarza się rzadziej, dotykając zwłaszcza mężczyzn z niedoborem androgenów takim jak syndrom Klinefeltera, hypogonadyzm, w stanach pokastracyjnych i u pacjentów, którzy otrzymywali estrogeny w terapii nowotworowej raka prostaty. Co ciekawe, u owych mężczyzn stopień zaawansowania cellulitu pogarszał się wraz ze wzrostem niedoboru androgenów. „Skórka pomarańczowa” nie ma związku z nadwagą nawet bardzo szczupłe osoby mogą mieć cellulit.
Prawidłową polską nazwą jest lipodystrofia, czyli nieprawidłowe rozmieszczenie tkanki tłuszczowej połączone z występowaniem obrzękowa – włóknistych zmian tkanki podskórnej. Przez wiele lat cellulit był postrzegany jako defekt kosmetyczne – estetyczny. Badania ostatnich lat wykazały, że na obraz tak niewinnie wyglądającej „skórki pomarańczowej” składa się szereg poważnych zaburzeń. Zaburzenia te dotyczą równowagi hormonalnej, funkcjonowania krążenia żylno-limfatycznego oraz nieprawidłowości obejmujących tkankę tłuszczową i łączną.
Cellulit dotyczy przede wszystkim kobiet. Pierwsze zmiany mogą pojawić się już w okresie dojrzewania i dotyczą ok. 12 % dziewcząt. W okresie ciąży ilość kobiet z widocznym cellulitem zwiększa się dodatkowo o 20%. W okresie przed menopauzą ilość kobiet dotkniętych cellulitem zwiększa się o kolejne 25%. Podsumowując: cellulit dotyczy ok. 60 – 70 % kobiet /niektórzy badacze oceniają tę ilość na 85 – 90 %/. Objawy cellulitu to nierówna, pofałdowana skóra w obrębie bioder, ud, kolan, pośladków, brzucha lub ramion z widocznymi guzkami i zgrubieniami. Zgrubienia są niekiedy na tyle duże, że w miejscu występowania powodują ból.
Bez wątpienia największe znaczenie w procesie tworzenia się zmian o charakterze lipodystrof ii mają hormony – estrogeny. Ich nadmiar jest odpowiedzialny za uruchomienie całej patologii. Powodują one rozszerzenie naczyń krwionośnych przez zmniejszenie napięcia żył.
Efektem tego jest zwiększona przepuszczalność naczyń i powstanie miejscowego obrzęku. Obrzęk powoduje ucisk na otaczające komórki, szczególnie tłuszczowe, które są w tym momencie gorzej odżywione i zaczynają nieprawidłowo funkcjonować. Efektem tych zaburzeń w obrębie komórek tłuszczowych jest ich powiększenie i gromadzenie substancji tłuszczowych. Kolejną zmianą są miejscowe stany zapalne, które kończą się licznymi zwłóknieniem! tkanki łącznej. Inną charakterystyczną cechą związaną z hormonami jest niezależna od ilości przyjętego pokarmu produkcja tkanki tłuszczowej. Produkcja ta podlega lokalnym – miejscowym mechanizmom hormonalnym. Innymi przyczynami powstawania cellulitu są predyspozycje genetyczne, złe nawyki żywieniowe, zbyt ciasny ubiór, siedzący tryb życia, otyłość, wiek, osłabienie tkanki łącznej, antykoncepcja hormonalna oraz hormonalna terapia zastępcza.
W rozwoju cellulitu można wyróżnić kilka faz:
W specjalistycznych gabinetach i ośrodkach medycyny estetycznej wykonać można termografię, która uwidacznia zaburzenia ukrwienia w różnych obszarach skóry:
